Deuteronomy 27
NIV — New International Version Bible (NIV)
SZ-PL — Słowo Życia (SZ-PL)
Verse 1
Moses and the elders of Israel commanded the people: “Keep all these commands that I give you today.
Gdy już zapadła decyzja o naszej podróży do Italii, przekazano Pawła i innych więźniów pod nadzór niejakiemu Juliuszowi, dowódcy oddziału cezara.
Verse 2
When you have crossed the Jordan into the land the Lord your God is giving you, set up some large stones and coat them with plaster.
Wsiedliśmy na statek płynący z Adramyttion i wypłynęliśmy w kierunku Azji. Towarzyszył nam również Arystarch, Macedończyk z Tesaloniki.
Verse 3
Write on them all the words of this law when you have crossed over to enter the land the Lord your God is giving you, a land flowing with milk and honey, just as the Lord, the God of your ancestors, promised you.
Następnego dnia, gdy zawinęliśmy do Sydonu, Juliusz, który był przychylny Pawłowi, pozwolił mu odwiedzić przyjaciół i skorzystać z ich gościny.
Verse 4
And when you have crossed the Jordan, set up these stones on Mount Ebal, as I command you today, and coat them with plaster.
Z Sydonu skierowaliśmy się na północ ku Cyprowi, bo natknęliśmy się na przeciwne wiatry.
Verse 5
Build there an altar to the Lord your God, an altar of stones. Do not use any iron tool on them.
Opłynęliśmy wybrzeże Cylicji i Pamfilii i przybyliśmy do Myry w prowincji Licja.
Verse 6
Build the altar of the Lord your God with fieldstones and offer burnt offerings on it to the Lord your God.
Tam dowódca znalazł statek płynący z Aleksandrii do Italii i umieścił nas na nim.
Verse 7
Sacrifice fellowship offerings there, eating them and rejoicing in the presence of the Lord your God.
Przez wiele dni powoli płynęliśmy ku portowi w Knidos. Ponieważ jednak wiatr nam nie sprzyjał, skierowaliśmy się na Kretę, mijając port Salmone.
Verse 8
And you shall write very clearly all the words of this law on these stones you have set up.”
Curses From Mount Ebal
Z trudem płynęliśmy wzdłuż południowego brzegu, aż przybyliśmy do miejsca o nazwie Piękna Przystań, w pobliżu miasta Lasaia.
Verse 9
Then Moses and the Levitical priests said to all Israel, “Be silent, Israel, and listen! You have now become the people of the Lord your God.
Minęło sporo czasu, a dalsze kontynuowanie rejsu było niebezpieczne, minął już bowiem Dzień Pojednania. Paweł przestrzegał więc:
Verse 10
Obey the Lord your God and follow his commands and decrees that I give you today.”
—Panowie! Uważam, że dalsza podróż będzie niebezpieczna nie tylko dla statku i ładunku, ale i dla naszego życia.
Verse 11
On the same day Moses commanded the people:
Ale Juliusz bardziej niż Pawłowi ufał sternikowi i właścicielowi statku.
Verse 12
When you have crossed the Jordan, these tribes shall stand on Mount Gerizim to bless the people: Simeon, Levi, Judah, Issachar, Joseph and Benjamin.
Piękna Przystań nie nadawała się do spędzenia w niej zimy. Dlatego większość załogi uznała, że trzeba ją opuścić i spróbować dopłynąć do portu Feniks na Krecie, wystawionego na południowo-zachodnie i północno-zachodnie wiatry.
Sztorm
Verse 13
And these tribes shall stand on Mount Ebal to pronounce curses: Reuben, Gad, Asher, Zebulun, Dan and Naphtali.
Gdy zaczął wiać lekki południowy wiatr, zgodnie z postanowieniem, podnieśli kotwicę i popłynęli wzdłuż brzegu wyspy.
Verse 14
The Levites shall recite to all the people of Israel in a loud voice:
Jednak dość szybko od strony lądu zaczął wiać huragan Eurakilon.
Verse 15
“Cursed is anyone who makes an idol—a thing detestable to the Lord, the work of skilled hands—and sets it up in secret.”
Then all the people shall say, “Amen!”
Statek zaczął tracić kurs i nie mógł stawić czoła wiatrowi. Musieliśmy więc poddać się mu i pozwolić nieść prądowi morskiemu.
Verse 16
“Cursed is anyone who dishonors their father or mother.”
Then all the people shall say, “Amen!”
Wreszcie podpłynęliśmy do wyspy Kauda, gdzie z trudem wciągnęliśmy na pokład łódź ratunkową
Verse 17
“Cursed is anyone who moves their neighbor’s boundary stone.”
Then all the people shall say, “Amen!”
i wzmocniliśmy statek linami. W obawie przed wpadnięciem na wyspę Sytrę, opuszczono pływającą kotwicę i tak dryfowaliśmy.
Verse 18
“Cursed is anyone who leads the blind astray on the road.”
Then all the people shall say, “Amen!”
Następnego dnia, sztorm stał się jeszcze silniejszy, załoga wyrzuciła więc za burtę ładunek.
Verse 19
“Cursed is anyone who withholds justice from the foreigner, the fatherless or the widow.”
Then all the people shall say, “Amen!”
Kolejnego dnia wyrzucono także sprzęt okrętowy.
Verse 20
“Cursed is anyone who sleeps with his father’s wife, for he dishonors his father’s bed.”
Then all the people shall say, “Amen!”
Przez wiele dni nie było widać ani słońca, ani gwiazd, a sztorm nie ustawał. Traciliśmy już więc nadzieję na ocalenie.
Verse 21
“Cursed is anyone who has sexual relations with any animal.”
Then all the people shall say, “Amen!”
Nikt nie był w stanie nawet jeść. W końcu Paweł powiedział do załogi:
—Mogliście mnie posłuchać i nie wypływać z Krety. W ten sposób uniknęlibyście tego nieszczęścia i strat.
Verse 22
“Cursed is anyone who sleeps with his sister, the daughter of his father or the daughter of his mother.”
Then all the people shall say, “Amen!”
Ale bądźcie dobrej myśli! Statek wprawdzie zatonie, ale nikt z nas nie zginie.
Verse 23
“Cursed is anyone who sleeps with his mother-in-law.”
Then all the people shall say, “Amen!”
Dziś w nocy ukazał mi się anioł Boga, do którego należę i któremu służę,
Verse 24
“Cursed is anyone who kills their neighbor secretly.”
Then all the people shall say, “Amen!”
i powiedział: „Nie bój się, Pawle, bo na pewno staniesz przed cezarem! Co więcej, ze względu na ciebie Bóg ocali wszystkich, którzy z tobą płyną”.
Verse 25
“Cursed is anyone who accepts a bribe to kill an innocent person.”
Then all the people shall say, “Amen!”
Bądźcie więc dobrej myśli! Ufam Bogu, że zrobi to, co powiedział,
Verse 26
“Cursed is anyone who does not uphold the words of this law by carrying them out.”
Then all the people shall say, “Amen!”
i zostaniemy wyrzuceni na brzeg jakiejś wyspy.
Verse 27
— not in NIV
Była już czternasta noc sztormu, a my nadal dryfowaliśmy po Adriatyku. W środku nocy marynarze zorientowali się, że zbliżamy się do lądu.
Verse 28
— not in NIV
Spuścili sondę i stwierdzili, że głębokość wynosi 37 metrów. Po chwili zmierzyli ją ponownie—wynosiła 28 metrów.
Verse 29
— not in NIV
Bojąc się rozbicia o przybrzeżne skały, zrzucili z rufy cztery kotwice, pragnąc przetrwać tak do rana.
Verse 30
— not in NIV
Niektórzy członkowie załogi chcieli jednak uciec ze statku i—pod pozorem zrzucania kotwic na dziobie okrętu—zaczęli spuszczać na wodę łódź ratunkową.
Verse 31
— not in NIV
Wtedy Paweł powiedział do dowódcy i żołnierzy:
—Jeśli oni nie zostaną na statku, wszyscy pasażerowie zginą, wy również.
Verse 32
— not in NIV
Żołnierze odcięli więc liny i łódź spadła do morza.
Verse 33
— not in NIV
Tuż przed świtem Paweł zachęcił wszystkich, żeby coś zjedli.
—Przez czternaście dni nie braliście nic do ust.
Verse 34
— not in NIV
Proszę, dla waszego dobra zjedzcie coś! Zapewniam, że nikomu z was nie spadnie wam nawet włos z głowy!
Verse 35
— not in NIV
Po tych słowach wziął do rąk chleb i wobec wszystkich podziękował za niego Bogu. Odłamał kawałek i zaczął jeść.
Verse 36
— not in NIV
Zaraz wszyscy poczuli się lepiej i również zaczęli jeść,
Verse 37
— not in NIV
a było nas na statku dwieście siedemdziesiąt sześć osób.
Verse 38
— not in NIV
Po posiłku załoga jeszcze bardziej odciążyła statek, wyrzucając za burtę ładunek zboża.
Verse 39
— not in NIV
Gdy nastał dzień, nie mogli rozpoznać lądu. Dostrzegli jednak zatokę z płaskim wybrzeżem i zastanawiali się, czy udałoby się tam zacumować statek.
Verse 40
— not in NIV
Odcięli więc kotwice, zostawiając je w morzu, uwolnili ster z lin oraz postawili przedni żagiel. Wówczas okręt zaczął płynąć w kierunku lądu.
Verse 41
— not in NIV
Ale statek utknął na mieliźnie między dwoma prądami morskimi. Dziób został unieruchomiony, natomiast rufa zaczęła się rozpadać pod naporem silnie uderzających fal.
Verse 42
— not in NIV
Wtedy żołnierze postanowili zabić więźniów, aby żaden z nich nie uciekł.
Verse 43
— not in NIV
Ale Juliusz, chcąc oszczędzić Pawła, zabronił im tego. Wszystkim umiejącym pływać rozkazał wyskoczyć za burtę i dopłynąć do brzegu.
Verse 44
— not in NIV
Pozostałym zaś polecił, aby ratowali się na deskach i innych częściach statku. W ten sposób wszyscy bezpiecznie dotarli do brzegu wyspy.