Habakkuk 3

Lord, I have heard of your fame;
    I stand in awe of your deeds, Lord.
Repeat them in our day,
    in our time make them known;
    in wrath remember mercy.

“O Ginoo, nabatian ko ang imo mga ginpanghimo, kag tungod sini nagatahod ako sa imo. Karon himua ini liwat sa amon nga tiyempo. Kag sa tion nga ipakita mo na ang imo kaakig, kaluoyi kami.

God came from Teman,
    the Holy One from Mount Paran.^[b]
His glory covered the heavens
    and his praise filled the earth.

“Ikaw ang Dios nga Balaan nga magaabot^[b] halin sa Teman kag sa Bukid sang Paran.^{[c] [d]} Kag ang imo gahom^[e] makita sa kalangitan, kag tungod sini dayawon ka sang mga tawo sa kalibutan.

His splendor was like the sunrise;
    rays flashed from his hand,
    where his power was hidden.

Ang kasilaw sang imo pag-abot daw pareho sang adlaw; nagasilak ang imo mga kamot nga sa diin natago ang imo gahom.

Plague went before him;
    pestilence followed his steps.

Magadala ka sang kalalat-an sa imo nga pag-abot.

He stood, and shook the earth;
    he looked, and made the nations tremble.
The ancient mountains crumbled
    and the age-old hills collapsed—
    but he marches on forever.

Kon magtindog ka nagauyog ang kalibutan, kag kon magtulok ka nagakurog sa kahadlok ang mga katawhan kag nagakatiphag ang madugay na nga mga bukid. Ang imo mga pamaagi magapadayon sa wala sing katapusan.

I saw the tents of Cushan in distress,
    the dwellings of Midian in anguish.

Nakita ko nga nagkalaguba ang mga tolda sa Cushan kag sa Midian.

Were you angry with the rivers, Lord?
    Was your wrath against the streams?
Did you rage against the sea
    when you rode your horses
    and your chariots to victory?

“Ginoo, daw pareho ka sa soldado nga nagasakay sa karwahe nga makapadaog gid sa inaway. Preparado ka na nga magpana. Pero sin-o bala ang imo ginakaugtan? Ang mga suba bala kag ang mga dagat? Ginpihak mo ang duta kag nag-ilig dira ang tubig.

You uncovered your bow,
    you called for many arrows.
You split the earth with rivers;

    the mountains saw you and writhed.
Torrents of water swept by;
    the deep roared
    and lifted its waves on high.

Ang mga bukid daw pareho sa mga tawo nga nagkurog sang pagkakita nila sa imo. Nag-ulan sing mabaskog; naghuganas ang tubig sa dagat kag nagdalagko ang mga balod.

Sun and moon stood still in the heavens
    at the glint of your flying arrows,
    at the lightning of your flashing spear.

Nagpundo ang adlaw kag ang bulan sa ila nahamtangan sa kirab sang imo nagahuganas nga mga pana kag sa kasilaw sang imo nagaidlak nga bangkaw.^[f]

In wrath you strode through the earth
    and in anger you threshed the nations.

“Tungod sa imo puwerte nga kaakig ginlatas mo ang kalibutan kag gintasak-tasak ang mga nasyon,

You came out to deliver your people,
    to save your anointed one.
You crushed the leader of the land of wickedness,
    you stripped him from head to foot.

agod luwason mo ang imo pinili nga katawhan. Ginpatay mo ang pangulo sang malaot nga ginharian kag ginlaglag mo sing bug-os ang iya katawhan.

With his own spear you pierced his head
    when his warriors stormed out to scatter us,
gloating as though about to devour
    the wretched who were in hiding.

Gintuhog mo ang ulo sang kumander sang iya mga soldado kag ang pana mismo sang kumander ang imo gin-gamit. Ginhimo mo ini sang ginsalakay nila kami nga daw pareho sang bagyo agod maglapta kami. Kay ang ila kalipayan amo ang paglaglag sa amon nga mga makaluluoy, nga nagapanago sa kahadlok.

You trampled the sea with your horses,
    churning the great waters.

Daw pareho ka sa soldado nga ang iya kabayo ginpatarag niya sa dagat sa paglabugay sini.”

Ang Reaksyon ni Habakuk sa Ginpahayag sang Dios sa Iya

I heard and my heart pounded,
    my lips quivered at the sound;
decay crept into my bones,
    and my legs trembled.
Yet I will wait patiently for the day of calamity
    to come on the nation invading us.

Nagsiling si Habakuk, “Sang mabatian ko ining ginpahayag sang Ginoo sa akon, nagkurog ang akon bug-os nga lawas pati ang akon bibig tungod sa kahadlok. Nagpalangluya ako kag nagkurog ang akon mga tiil. Kag tungod sa sining ginpahayag sang Ginoo, hulaton ko nga may pagbatas ang panahon nga silutan niya ang mga nagsalakay sa amon.

Though the fig tree does not bud
    and there are no grapes on the vines,
though the olive crop fails
    and the fields produce no food,
though there are no sheep in the pen
    and no cattle in the stalls,

Bisan indi magpamunga ang kahoy nga higera, ang ubas, ukon ang kahoy nga olibo, kag bisan indi magpatubas ang duta, kag bisan magkalapatay ang mga kasapatan sa toril,

yet I will rejoice in the Lord,
    I will be joyful in God my Savior.

magakalipay gihapon ako tungod kay ang Ginoong Dios amo ang nagaluwas sa akon.

The Sovereign Lord is my strength;
    he makes my feet like the feet of a deer,
    he enables me to tread on the heights.